Αναμνήσεις από το Γεράνι

Χειρόγραφα Ποιήματα του χωριανού μας μ. Κυριάκου Παύλου-Τσιαρρούι......

περισσότερα » 


Μαζί στους αγώνες πλέον τα δυό Γεράνια Κύπρου και Ελλάδας μετά την διδυμοποίησή τους  στις 23 του μήνα......

περισσότερα » 


Επετειακή έκδοση 16σέλιδου επ΄ευκαιρία της διδυμοποίησης από το Κοινοτικό Συμβούλιο Γερανίου.

περισσότερα » 



23 Απριλίου 2015 η τελετή διδυμοποίησης στο Γεράνι Ρεθύμνου Κρήτης. Εκστρατεία Γερανιωτών στην Κρήτη

περισσότερα »



24 Νοεμβρίου η συνεστίαση των Γερανιωτών με την Παναγία Ελεούσα του 1958 και πάλι στο Γεράνι.  

περισσότερα »



ΔΕΙΤΕ ΜΑΣ

   

Δημοσιεύσεις

Παναγιώτης Παπαγεωργίου

Η ομορφιά, η Χάρη, η Γραφικότητα συμπυκνωμένη σε μια λέξη.
ΓΕΡΑΝΙ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ.
Στις νότιες πλαγιές του Πενταδάκτυλου κάπου εκεί που σμίγει η χερσόνησος των Αγίων και των Ηρώων, η Καρπασία, με την μεγάλη σιτομάνα Μεσαριά βρίσκεται το χωριό μας, το Γεράνι. Πάνωθέ του στολίδι και κορόνα του η Καντάρα, το μοναδικό ορεινό θέρετρο της επαρχίας Αμμοχώστου και η Παναγιά η Παντάνασσα, η Κανταριώτισσα, φύλακας αγγέλου και προστάτης του.
Νότια, η θάλασσα του Μπογαζιού. Γαλανή, ακύμαντη τις πιο πολλές μέρες του χρόνου, καθάρια. Έλαμπε κάθε άνοιξη. Ριγούσε το κύμα απαλά με το πρώτο ριπίδισμα του φθινοπωρινού αγέρα. Παιχνίδιζε φιλήδονα, ναζιάρικα, τα καλοκαίρια.
Εκεί γεννηθήκαμε. Ήμεροι οι μικροκάμποι. Φιλικά τα βουναλάκια. Οι λόφοι είτε γυμνοί ξεκούραζαν το μάτι με την εναλλαγή στο σχήμα και στο χρώμα κι ανάμεσα τους κυλούσαν οι χείμαρροι και τα ρυάκια δίπλα από ελιές και χαρουπιές, σκίνα και αγριοπρίναρα, βουνίσιο θυμάρι και χαμομήλι και ασφόδελους που μεθούσαν την ανάσα με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχές. Μα ήταν και η άνοιξη. Αχ, αυτή η άνοιξη στο Γεράνι! Ένας απέραντος πολύχρωμος ζωντανός τάπητας απλώνεται στους μικροκάμπους, στα βουναλάκια, στους λόφους, στις όχθες του Γαστρού ποταμού, παντού ως εκεί που φθάνει ανθρώπου μάτι. Ζώνει τους λόφους, κυματίζει στις πλαγιάς, πλημμυρίζει τις πεδιάδες, δίνει ψυχή στα άψυχα, κάνει τις πέτρες να μιλούν, το χώμα να κινείται, τα δέντρα και τα σπάρτα να τραγουδούν.
Γενιές και γενιές δουλέψαμε τούτη τη γή. Την ποτίσαμε με ποτάμια ιδρώτα. Την αγαπήσαμε σαν μάνα το παιδί της. Μα μάνα ήταν αυτή! Αυτή μας γέννησε, μας νανούρισε, μας έθρεψε, μας ανάστησε, γίναμε ένα μαζί της. Και αυτή ένιωθε την αγάπη μας και μας αντάμειβε. Πότε δεν είχαμε παράπονο. Λάδι, χαρούπια, σιτηρά, βαμβάκι και σησάμι, άνυδρα κηπευτικά κι άλλα ακόμη προϊόντα της κυπριακής γης γέμιζαν τις αποθήκες. Και το εισόδημα συμπληρωνόταν μ’ ότι έδιναν τα οικόσιτα ζώα, οι κατσίκες, τα πρόβατα, τα πουλερικά, οι καματερές αγελάδες.
Οι άνθρωποι όλοι του μόχθου και της σκληρής δουλειάς. Χάραμα σουρούπωμα. Πράα πρόσωπα, ήρεμα, γαλήνια. Την αποστολή στη γη έτος έτσι την ένιωθαν: Να δουλεύουν τίμια, να μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Με βαθιά πίστη στο θεό, με σεβασμό κι αγάπη για την πατρίδα, για τις πανανθρώπινες αξίες και αρχές. Κι ήσυχοι πως τούτη την αποστολή την είχαν πάνω απ’ όλα και στο σωστό δρόμο δεν είχαν παράπονο κανένα, καμία βαρυγκωμιά για τη ζωή. Οι γέροντες κάθονταν στον καφενέ, έβλεπαν τη φύτρα τους ν’ ακολουθεί σίγουρο δρόμο και κοίταζαν κατάματα το χάρο. Δεν τον φοβούνταν. Γίνονταν ίδιο με το χώμα, με τις πέτρες, με το τρεχούμενο νερό. Αθάνατοι. Γεννούσαν τα παιδιά τους, αυτά τα εγγόνια κι ύστερα έρχονταν τα δισέγγονα. Κι η ζωή, ίδια κι απαράλλαχτη για αιώνες, συνεχίζονταν.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το κάθε απόγευμα Σαββάτου εκείνα τα γλυκόλαλα καμπανοκτυπήματα – καλέσματα – για τον εσπερινό. Έβγαιναν καλοντυμένοι οι νοικοκυραίοι με τα παιδιά και τους γέροντες γονείς για την Αγία Αικατερίνη να λειτουργηθούν, ν΄ ανάψουν το κερί τους στους Αγίους, να προσευχηθούν. Συνήθεια καλά ριζωμένη πάππου προπάππου. Και τις Κυριακές και τις γιορτές- Κυριακή και γιορτή κάθε φτωχικού- αρχοντικού για τον νοικοκύρη- όλοι και πάλι στο καθήκον απέναντι στο Δημιουργό. Ήταν πάντα ολιγόψυχο το Γεράνι. Έχει όμως να σεμνύεται ότι έχει προσφέρει στην ευρύτερη ζωή του τόπου μας πολλά παιδιά του που καταξιώθηκαν σε πολλούς τομείς της, στην εκπαίδευση, στις επιστήμες, στη δημόσια ζωή, στο εμπόριο και στην πολιτιστική ακόμη. Έδωσε ολόψυχα το παρόν του σ΄ όλους τους σύγχρονους αγώνες του Κυπριακού Ελληνισμού για την ελευθερία. Οι Γερανιώτες διακρίθηκαν για τη δράση τους στα Οκτωβριανά του 31 και στο μεγάλο ξεσηκωμό, στον επικότερο αγώνα του Ελληνισμού της Κύπρου, τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Ταξιάρχη Καρπασίας ότι η ομάδα δολιοφθορέων της Ε.Ο.Κ.Α. Γερανίου πέτυχε το ακατόρθωτο: Να ανατινάξει με νάρκη αγγλική ναρκοσυλλέκτιδα στο δρόμο Γερανίου-Καντάρας στις 14 Νοεμβρίου 1958.
Κέντρο κάθε κοινωνικής εκδήλωσης ήταν η πλατεία του “Γερόλακκου” στη διασταύρωση που οδηγεί νότια στον Άγιο Ηλία, βόρεια στην Καντάρα, ανατολικά στο Όβγορος και δυτικά από δύο δρόμους προς τα Άρδανα. Γύρω από την πλατεία ήταν η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, το Δημοτικό Σχολείο, το οίκημα του Θ.Ο.Ι (θρησκευτικό Ορθόδοξο Ίδρυμα), το συνεργατικό παντοπωλείο και σε απόσταση αναπνοής τα καφενεία. Στο κέντρο του χωριού βρίσκονταν το εκ βάθρου ανεγερθέν παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, το οποίο καταστράφηκε από ανεμοστρόβιλο που έπληξε το χωριό το 1961. Στα δυτικά επί της κορυφής δασωμένου λόφου βρισκόταν το εξωκκλήσι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας.
Χρησιμοποιείται ο αόριστος στην αναφορά των ιερών τόπων λατρείας που υπάρχουν στην κοινότητα γιατί ο μεν ιερός ναός της Αγίας Αικατερίνης, προστάτιδος της κοινότητας, έχει δεχθεί όλη την εκδικητική μανία των εποίκων που κατοικούν στο χωριό ώστε να καταστεί ερείπια και είναι, ίσως ο πιο κατεστραμμένος ναός όλων των κατεχομένων κοινοτήτων. Ο ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου έχει μετατραπεί σε τζαμί, το δε ξωκλήσι της Παναγίας της Ευαγγελίστριας σε αποθήκη σανού.
Τίποτε σήμερα δεν μαρτυρεί στον επισκέπτη το όλο ομορφιά και γραφικότητα καρπασίτικο χωριό. Αποψιλώθηκαν τα δέντρα, χαλάστηκαν τα σπίτια, λες και ξηλώθηκαν κι οι δρόμοι και μένει εκεί σαν ένα άταφο κουφάρι πεταμένο στο πλατύ οροπέδιο και το τσιμπολογούν τα λογής όρνια.
Ο σύνδεσμος εκτοπισμένων όπως ο σύνδεσμος αποδήμων και εκτοπισμένων Λονδίνου οργανώνουν κάθε χρόνο, ανήμερα της γιορτής της Αγίας Αικατερίνης -25 Νοεμβρίου-, συνεστιάσεις και άλλες εκδηλώσεις με στόχο τη συντήρηση της μνήμης του χωριού αλλά και ως μια ευκαιρία να βρίσκονται όλοι οι χωριανοί μαζί, αναθυμούνται τις καλές και ευτυχισμένες ημέρες, και γνωρίζεται μεταξύ της η νεώτερη γενιά των Γερανιωτών. Και τούτο θα συνεχίζεται ως την ευλογημένη, εκείνη “μέρα που θα φέρει στον καθένα και δροσιά και ποστασιά.”




Συνδέσεις
Τύπος